کمال

راجب کمال خیلی میشه صحبت کرد . مهلت همون مدت عمرمونه . اگه یهو قرار باشه به کمال برسیم یا واژگون بشیم که بی معنی میشه . توبه و بازگشت دیگه معنی نداره . هر دو جانبش سختی داره . ما باید کاملا وجودمون رو از حیوانات و دیگر مخلوقات متمایز کنیم از همه نظر ودر هر زمینه ای واین تدریجی است نه یه هویی . وقتی کاملا متمایز شدیم چه ظاهری و چه باطنی اون موقع انسان کاملی هستیم . پس مهلت اندک ولی راه طولانی و سخت و زیباست . عکسشم مصداق داره از کمال دور شدن و به نقصان رفتن هم تدریجیه و اونقدر دور میشه عاملشم رفتار و کردارشه که به موجودی غیر از انسان تبدیل میشه .