راجب کمال خیلی میشه صحبت کرد . مهلت همون مدت عمرمونه . اگه یهو قرار باشه به کمال برسیم یا واژگون بشیم که بی معنی میشه . توبه و بازگشت دیگه معنی نداره . هر دو جانبش سختی داره . ما باید کاملا وجودمون رو از حیوانات و دیگر مخلوقات متمایز کنیم از همه نظر ودر هر زمینه ای واین تدریجی است نه یه هویی . وقتی کاملا متمایز شدیم چه ظاهری و چه باطنی اون موقع انسان کاملی هستیم . پس مهلت اندک ولی راه طولانی و سختادامه مطلب

متشکرم که قابل دونستین و مطالبم رو میخونین . هر لحظه از زندگی حساسیت خودش رو داره . خدا به همه ما رحم کنه و عاقبت بخیر بده. آمین یا رب العالمین.

خیلی چیزا رو میفهمیم میخونیم میگیم اما کمکی به روابط ما انسانها نمیکنه . چرا؟ یا اگرم بکنه واسه یه مدت کوتاهیه بویژه اونهایی که درست و منطقیییند منظورم همون روابطه .اما اگر درست نباشند طولانی میشن و مییفتیم توی دردسر .چرا؟ این روابط درست و منطقی که ملاک و پایه و اساسش انسانیت باشه چرا زود کمرنگ میشه ؟ چرا با دلهره و نگرانی باید رابطه برقرار کرد ؟